Een erfenis afhandelen is op zichzelf al een emotioneel beladen proces. Wanneer er ook een buitenlands element bij komt — bijvoorbeeld een overledene die in het buitenland woonde, bezittingen in een ander land had, of erfgenamen die over de grens wonen — wordt het bovendien juridisch ingewikkeld. In vrijwel al deze gevallen komen vertalingen van officiële documenten om de hoek kijken, en de vereisten verschillen per land en per situatie.

De documenten die meestal vertaald moeten worden

Centraal in een internationale erfenis staat vaak de verklaring van erfrecht, afgegeven door een Nederlandse notaris. Dit document bevestigt wie de erfgenamen zijn en wie bevoegd is om de nalatenschap te beheren. Voor gebruik in het buitenland — bijvoorbeeld om toegang te krijgen tot een bankrekening van de overledene in een ander land, of om een woning in Spanje of Frankrijk over te schrijven — is een beëdigde vertaling van deze verklaring vrijwel altijd nodig. Hetzelfde geldt voor het testament zelf, indien aanwezig, en voor de overlijdensakte. Algemene informatie over de procedure is te vinden bij de Rijksoverheid. Daarnaast kunnen aanvullende documenten worden gevraagd zoals huwelijksakten, geboorteakten van erfgenamen of een uittreksel uit het Centraal Testamentenregister.

Het belang van de Europese erfrechtverklaring

Sinds 2015 bestaat binnen de Europese Unie de Europese erfrechtverklaring, ingevoerd via een EU-verordening. Dit document is bedoeld om internationale erfeniskwesties binnen de EU eenvoudiger te maken. Eén document, afgegeven door de notaris in het land waar de procedure loopt, wordt erkend in alle andere EU-lidstaten (met uitzondering van Denemarken en Ierland). In theorie hoeft hierbij minder vertaald te worden, omdat het document is opgesteld in een gestandaardiseerd format. In de praktijk vragen banken en registers in andere lidstaten echter vaak alsnog om een vertaling, omdat de begeleidende stukken — zoals een Nederlandse notariële verklaring of de overlijdensakte — niet onder dezelfde standaardisatie vallen.

Onroerend goed in het buitenland

Een woning, vakantiehuis of stuk grond in het buitenland zorgt vrijwel altijd voor een complexere afhandeling. Het rechtsstelsel van het land waar het onroerend goed ligt, bepaalt namelijk hoe de overdracht moet plaatsvinden. Voor inschrijving in het kadaster van Spanje, Frankrijk of Italië zijn beëdigde vertalingen nodig van de erfrechtverklaring, het testament en vaak ook van een lijst van erfgenamen met hun identificatiegegevens. Een beëdigde vertaling maakt deze documenten klaar voor gebruik in het bestemmingsland, mits ook de vereiste apostille of legalisatie is geregeld. Het is verstandig om een notaris te raadplegen die ervaring heeft met grensoverschrijdende erfeniskwesties, want de volgorde waarin documenten worden vertaald, gelegaliseerd en ingediend, luistert nauw.

Belastingen en aangiften

Naast de juridische afhandeling speelt ook de fiscale kant een rol. Erfbelasting kan in meerdere landen verschuldigd zijn als de overledene of de erfgenamen banden hebben met meer dan één land. Voor de aangifte erfbelasting in het buitenland zijn vaak vertaalde versies nodig van Nederlandse aangiftes, taxatierapporten en bankafschriften. Niet altijd is hiervoor een beëdigde vertaling vereist; soms volstaat een professionele gewone vertaling. Toch is het bij twijfel verstandig om voor de zware juridische stukken — testament, verklaring van erfrecht — voor de beëdigde variant te kiezen. Een fout op dit niveau kan jaren later nog opduiken bij een verkoop of overdracht, en is dan vrijwel niet meer te corrigeren.